Mijn verhaal: ik ben de minnares van mijn ex

Heb je iets meegemaakt dat je met iedereen wilt delen? Of wil je graag iemand bedanken? Ben je met een project bezig dat iedereen zal verbazen? Heb je een geheim en wil je dat niet meer voor jezelf houden? Laat het ons weten in “Mijn verhaal”! Je verhaal kan natuurlijk anoniem geplaatst worden moest je dit willen….

Vandaag het verhaal van Anoniempje:

Ik zit in een hele rare situatie , had bijna zeven jaar een relatie met mijn lieveke en alles was perfect : we konden over alles samen praten, lachen , wenen en ons sexsleven was heerlijk. In het laatste jaar van ons samenzijn was de sleur al een beetje zichtbaar en kwam daar nog bij dat hij vreselijke rugpijn had ten gevolgen van een hernia. Ik dacht dat als ik hem maar hard genoeg graag zie het wel zou overgaan want iedereen gaat wel eens door een dalletje, toch?

Elke dag zag ik hem een beetje liever en zag niet dat hij aan het afscheid nemen was tot op die ene dag (11 september 2006, zal het nooit vergeten) toen hij me vertelde dat hij niets meer voor mij voelde. Mijn hele wereld stortte in, ik kon niet geloven dat de man die ik zo graag zag niets meer voor mij voelde. Maar mijn miserie begon nog maar, we woonden samen in zijn huis en ik moest natuurlijk buiten. Hij gaf me wel tijd maar ik kon niet meer samen onder het zelfde dak wonen met iemand die geen gevoelens meer had voor mij. Dus trok ik in bij mijn dochter die heel goed voor mij zorgde want ik was stilletjes aan een wrak aan het worden.

De volgende maand moest ik dan onverwachts afscheid nemen van mijn moeder, ze was in het rusthuis gevallen en een week later was ze overleden. Verdriet en pijn smolten samen in mijn lichaam en van die sterke vrouw die ik ooit was, bleef niets meer over. In de maand november was er dan wel iets positief, ik had een nieuw job gevonden en stortte me helemaal daar op. Na een paar maanden had ik dan genoeg bijeen gespaard om alleen te gaan wonen maar het was heel moeilijk voor mij: ik weende me dikwijls in slaap en leefde op automatische piloot.

Ik probeerde er alles aan te doen om mijn liefde te vergeten maar dat lukte me niet. Twee jaren gingen voorbij waarin hij misschien 5 keer is langs gekomen en ik kan jullie niet zeggen hoeveel smsjes ik hem had gestuurd om te zeggen dat ik hem nog heel graag zag. Die smsjes bleven allemaal onbeantwoord tot die week dat ik 50 werd. Opeens nodigde hij mij uit om bij hem thuis een glaasje te komen drinken en ik ben er natuurlijk gretig op ingegaan.

Die avond vroeg hij mij wat ik van hem verwachtte. Hierop had ik natuurlijk een antwoord klaar: ik weet het allemaal niet, we hebben nu ons eigen leven ( hij had een nieuwe vriendin en mijn leventje was ook best oké) maar ik weet één ding… ik wil nog eens met jou naar bed.

Sindsdien komt hij zo ongeveer 1 maal per week langs en ik kan jullie zeggen dat het er heel passioneel aan toegaat. Het rare is dat ik me daar goed bij voel, ik maak me wijs dat ik nu alleen de lusten heb en geen lasten maar besef heel goed dat zo'n relatie een rem zet op mijn leven. Zal de tijd zijn werk laten doen en hoop voor mij dat ik iemand tegen kom die me van hem kan verlossen. Het zal niet makkelijk zijn want mijn lieveke zit heel diep vast in mij. Ik had nooit gedacht dat ik op die manier zou kunnen leven…

Heb jij ook een verhaal dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar sofie@fashionata.be.